Doorgaan naar hoofdcontent

Bushwandeling naar de ondergaande zon

Onze gids Andy, waarmee we al een paar keer op pad zijn geweest in Gambia, wil ons graag zijn net aangekocht stuk land laten zien. Vanwege de drukte van de grote stad is hij al een tijd op zoek geweest naar een stuk land en heeft nu een rustig plekje gevonden in een nieuw te ontwikkelen buitengebied. Met Ali Baba, die we al kennen van eerdere ritjes, vertrekken we richting Brufut in het zuiden. We worden afgezet bij een zandweg ergens langs de weg. Na 100 meter maken de geluiden van de straat plaats voor de rust van de bush.
We slaan rechtsaf een bospad in, dat langzaam smaller wordt en waarbij het gras steeds hoger groeit. We zien veel bloemen en hier en daar een boom. Geluiden van krekels, vogels en de ruisende wind is het enige geluid. Af en toe staat er een huisje van leem met een golfplaten dak, sommige half ingestort door hevige aanhoudende regenval in het regenseizoen. Daarnaast zien we ook stenen huizen, die eigendom zijn van rijke Gambianen of expats. Sommige zijn nog in aanbouw. Pas als er weer geld is worden er werklui ingehuurd om weer een deel te bouwen.
Te drogen leem
Na een half uur bereiken we het land van Andy. Twee jonge mannen, de broer van Andy en zijn vriend, zijn bezig met het maken van bouwstenen van leem. Ze hebben een termietenheuvel uitgegraven en mengen het zand met water uit de waterput van de buurman en storten het leem in een mal. Achterin het land wordt de vorm te drogen gelegd. Later wordt hier dan een huis van gebouwd. Per dag worden er zo ongeveer 150 stenen gemaakt. De regentijd is gelukkig voorbij, dus de stenen kunnen niet meer verregenen, want anders kun je weer helemaal opnieuw beginnen. Een stukje land is een goede investering: je koopt een stuk land en vervolgens heb je geen verplichtingen meer zoals huur of een hypotheek.
Lemen stenen maken voor een huis

Kleurrijke vogels
Na een thee laten we de mannen alleen en lopen we verder met Andy. We verlaten Brufut en lopen via een mooie route met prachtige vegetatie en kleurige vogeltjes naar Nema. Onderweg zien we diverse kleine verspreide huizen waar vrouwen en kinderen rondlopen, de mannen werken of zijn op zoek naar werk.
Nema
We komen op een uitgestrekte vlakte waar nog een klein beetje water stroomt in een nagenoeg opgedroogde rivier. We lopen een klein stukje door ondiep water waar we tot de knieën in staan. De bodem is enorm glibberig, dus ik neem kleine stapjes om vooral niet te vallen, omdat ik anders mijn camera kan afschrijven.
Na en paar kleinere glibberpartijen waar we niet verder dan de enkels onder water staan lopen we verder en laten we de open vlakte achter ons. Nadat onze voeten opgedroogd zijn doen we de schoenen weer aan en lopen we verder de bush weer in.










Wonen in de bush

We komen in een prachtig stukje natuur met palmen, olifantenbomen en kleine nederzettingen. De jeugd uit de omgeving verzamelt zich rondom ons en het aantal vermenigvuldigt zich na elke 10 meter. Op een gegeven moment sommeert Andy hen om toch vooral terug te keren naar hun 'mammie'.
Langzaam maakt het groen van de bush plaats voor het geel van het zand en het wit van de huizen in de straten van Tanji.

We ruiken de zee, de mensen worden talrijker, er ligt afval langs de straat en het lawaai neemt navenant toe. De zandweg kruist de verharde kustweg en aan de andere kant mengen we ons in de de drukte van de vissers, verkopers en toeristen. Lees hier verder over Tanji.





Tanji


Populaire posts van deze blog

De foto en zijn verhaal - januari 2018

Tijdens mijn reis door Brazilië bezocht ik de Foz do Iguacu. Deze spectaculaire watervallen liggen op de grens van Argentinië en Brazilië. Een van de activiteiten die ik heb ondernomen is met een speedboot op hoge snelheid over de rivier de Iguacu gevaren. Hoogtepunt van deze excursie was een gratis douche onder een van de watervallen.
Nadat we zijn ingestapt en onze poncho's en zwemvesten hebben aangetrokken varen we op hoge snelheid stroomopwaarts. We varen langs diverse watervallen richting Duivelskeel, een grote halfronde waterval van 150 meter breed waarin het water 70 meter in de diepte stort.
Een eind voor deze waterval buigen we af. Aan het eind ligt een brede waterval. Het linker deel ziet er spectaculair uit. We liggen even stil en kijken naar het met geweld neerstortende water dat een gordijn van water veroorzaakt. De camera's en alle andere elektronica verdwijnen in een waterdichte ton die is vastgegespt aan de bodem. Ik doe de rits van de poncho dicht en trek het …

De foto en zijn verhaal terugblik

In 2015 poste ik elke maand een foto waar meestal een bijzonder verhaal achter zat. Vanaf 2018 komt deze rubriek terug. Ik ga dan weer elke maand een foto met een leuk of bijzonder achtergrond-verhaal posten.

Voor wie de 12 foto's met een verhaal van 2015 nog eens na wil lezen of wil kijken, klik dan hier.



Walking Dinner Amersfoort

Dit jaar was het mijn beurt om met twee collega's het jaarlijkse eindejaars uitje, dat bestaat uit een combinatie van gezellig tafelen met een activiteit te organiseren. We kozen voor een Walking Dinner in onze werkstad Amersfoort. 

Het Walking Dinner bestaat deze avond uit een voorgerecht, een hoofdgerecht en een nagerecht, die elk in een ander restaurant werd geserveerd. Tussen de gerechten door wandelen we in twee groepen, elk onder begeleiding van een gids, door het oude centrum van Amersfoort.
Vanaf ons kantoor lopen we gezamenlijk naar restaurant Dara, waar het voorgerecht wordt geserveerd. Dara is een culinaire ontmoetingsplaats aan de Eemhaven in Amersfoort waar verrassende kleine gerechten (mezzes) uit verschillende streken worden geserveerd.

De eerste ronde van de wandeling door Amersfoort start om 18 uur. De ene helft van de collega's gaat mee met Femke, de andere helft met Norman. Denk je al veel te weten over Amersfoort dan kom je er met deze gidsen achter dat er no…

Seychellen

In 2001 maakte ik samen met mijn vriendin onder begeleiding van gids Layzar een safaritrip naar Tanzania. Na de overweldigende natuur en wildlife sloten we onze vakantie af op een tropische bestemming: De Seychellen.

De Seychellen, alleen bij de naam al denk je aan een tropische verrassing. En dat is het zeker. De eilandengroep ligt ten noorden van Madagaskar op ruim 1500 km ten oosten van Kenia. Na een lange busreis van Arusha in Tanzania naar Nairobi vlogen we naar Mahé. Mahé is met Praslin, Silhouette en La Digue een van de bekendste eilanden van de archipel. Het klimaat is warm en vochtig vanwege de ligging op een paar graden van de evenaar.


Mahé De toegang tot de Sychellen is Mahé, het belangrijkste eiland van de archipel waar 90% van de bevolking woont. Hier ligt ook de internationale luchthaven. Een gebergte in het midden deelt het eiland in tweeën. Met hoogtes tot bijna 1000m heb je een mooi uitzicht over het nationaal park Morne Seychellois. Het noorden van Mahé is het levendi…

Dekselse pannetjes

Op twintig minuten van ons huis ligt in een landelijke omgeving brasserie Kriebelz. Hier hebben mijn vriendin en ik met onze Zwitserse herder afgelopen vrijdagavond het weekend ingeluid.

De brasserie ligt in het centrum van het dorp Terwolde. Je kunt hier terecht voor brunch, tapas, buffetten en het is ook mogelijk om zelf een feest te geven in een van de zalen.











Wij gingen voor de Dekselse Pannetjes als hoofdgerecht, een onderscheidende specialiteit van Kriebelz. De Dekselse Pannetjes bestaan uit diverse kleine gerechten, drie per hoofdgerecht opgediend in blauwe pannetjes met deksel, en koekenpannetjes. We kozen voor een combinatie van vega, vis en vlees, omlijst met een voor- en nagerecht. Friet, opgebakken krieltjes en een frisse salade maakten het het gerecht compleet. Zijn de frietjes op dan krijg je van het vriendelijke personeel gewoon een extra portie.